Verhalen uit het Weense woud

• auteur - Ödön Von Horvàth
  
• vert., bew. & regie - Marnix Verduyn
  
• opvoeringen - maart 2005
  
• genre - volksverhaal
  
  

Niets is zo eeuwig als de domheid...

Horvàths in 1931 opgevoerde "volksstuk" "Geschichten aus dem Wiener Wald/ Verhalen uit het Weense woud" schildert op indringende wijze een tot op vandaag bestaande kleinburgerij met haar banale lasten en verzuchtingen.

In een "Stille straat in de 8ste wijk" van Wenen speelt het noodlot met Marianne, dochter van een speelgoedhandelaar en verloofde van de onbehouwen slager Oskar, een tragikomisch spel. Een onverwachte liefdesaffaire met de gigolo Alfred schijnt een ogenblik geluk te brengen in haar banale leven. Ze gaan samenwonen, krijgen een kind maar kunnen amper overleven in de economische crisis van die dagen. Alfred door de edele Marianne afgesneden van zijn duistere gokspelen en andere onfrisse praktijken, wijt deze ellende dan ook aan haar "koppigheid" en "stompzinnigheid". Hij laat haar in de steek. Na een pijnlijke Odyssee die Marianne naar de sociale ondergang voert van karakterdansen, straatprostitutie en gevangenis, eindigt deze waar hij begonnen was: in een "Stille straat in de 8ste wijk". Marianne is door het leven getekend en voor altijd gestigmatiseerd.

Een liefdesgeschiedenis die langzaam van de hemel naar de hel voert...

Hemel en hel liggen op deze wereld immers niet zover uit elkaar. En soms verwart men zelfs deze twee begrippen. En deze verwarring wordt veroorzaakt door een wereld vol domheid, xenofobie, vooringenomenheid en kortzichtigheid, kortom kleinburgerlijkheid. En als een mens zoals Marianne in de draaikolk van deze kleinburgerlijkheid terecht komt, Marianne, een mens vol eerlijke bedoelingen, een mens met een authentieke ziel, een mens die geen opportunist is, maar waarachtig, ja, dan is er enkel een neerwaartse spiraal die diep naar de hel voert.